Een pleidooi voor nabijheid

 

Het effect van de 1,5m maatregelen op onze gezondheid

In tijden waarbij afstand houden een populaire slogan wordt en het een gewoonte wordt om een stapje weg te doen bij elkaar, laten we graag een ander geluid horen. Want nabijheid is belangrijk en een fundamentele menselijke behoefte. Het inperken van de vrijheid om elkaar aan te raken of dicht bij elkaar te zijn is ingrijpend. En de gevolgen rijken verder dan 1,5 meter.

In geval van acuut besmettingsgevaar is het verstandig om even afstand van elkaar te nemen. Afhankelijk van tijd, plaats en persoon rekening te houden met een virus dat overdraagbaar is. Met gezond verstand kom je dan een heel eind. Van regels een wet te maken, onafhankelijk van tijd, plaats, en persoon lijkt ons behalve onverantwoord en ongenuanceerd ook gevaarlijk voor onze (mentale) volksgezondheid. We stuiten steeds meer op de onredelijkheid en het ongefundeerde van de 1,5 meter samenleving waar we ons aan dienen te houden.

Overleven
We zijn sociale wezens. Van oudsher was het van levensbelang om dicht bij een groep te blijven om te kunnen overleven. We zoeken ook nu nog onze bevestiging in de verbinding en het gezien worden door de ander. In de openheid van de ander en de mate waarop de ander je toelaat. We horen graag bij een groep en zoeken gelijkgestemden op. ‘Wij horen bij elkaar’. Ik ben niet alleen.  

Stel je voor
Voel maar wat het met je doet als degene die voor je staat een stapje terug doet van jou. Zich wellicht afkeert en terugtrekt? Dit heeft in de meeste gevallen een direct effect op jou, zonder dat er een woord gewisseld is. Het is pijnlijk, ook al kun je het misschien beredeneren of relativeren.

Sociale isolatie is een van de meest vernietigende dingen die je een mens aan kunt doen en niet voor niets een van de zwaarste straffen in het gevangeniswezen. Isolatie en eenzaamheid zijn wezenlijke oorzaken van depressie en wanhoop. Uitzonderingen daargelaten van mensen die bewust de keuze maken om alleen te leven als monnik of kluizenaar. “Eenzaamheid en isolatie zijn pijnlijk en gaan ver voorbij aan de menselijke draagkracht”, schreef Jules Verne.

Aanraking doet leven
Baby’s die niet aangeraakt worden gaan eerder dood of ontwikkelen problemen in sociaal opzicht. Op veel neonatale afdelingen is het huid- op huidcontact met de ouder een belangrijk onderdeel van de behandeling van premature baby’s. Het is bewezen dat het de vooruitgang en de overlevingskansen van deze baby’s aanzienlijk vergroot. Deze behoefte houdt niet op wanneer wij ouder worden.  Aanraking blijft van levensbelang. Het geeft fysiek bevestiging dat we ertoe doen. Het geeft levenszin. De nabijheid van een vriend die naast ons zit en ons aanraakt is troostend op momenten van diep verdriet. Het ‘wij gevoel’ is geluk gevend.

Huidhonger
Huidhonger is het nieuwe woord van 2020 en niet voor niets nu wanneer we worden aangespoord om uit elkaars buurt te blijven. Er worden hele artikelen gewijd aan de menselijke behoefte aan aanraking. Aanraking is de fysieke uitdrukking van liefde. We hebben allemaal liefde nodig. Liefde als basis voor gezonde relaties, een gezond verstand en gezonde weerstand. Zoals een plant verdort wanneer zij geen water krijgt, verdorren wij als ons liefde wordt ontzegd.

En dat is niet alleen een romantisch gegeven. Het is in de eerste plaats een fysiologisch gegeven. Huidcontact is vitaal voor een goede mentale, emotionele en fysieke gezondheid. Vanaf de geboorte tot aan de dood. Iets simpels als een schouderklopje, een aai over je bol, of een hand die vastgehouden wordt, geeft je systeem een zucht van verlichting. Er komen cruciale stoffen vrij in je hormoonhuishouding die je nodig hebt om gezond en gelukkig te zijn. Huidhonger ontstaat wanneer een mens geen aanraking meer ervaart van een ander. Dit kan resulteren in depressie, angststoornissen, eenzaamheid en stress. Wat doet die wonderlijke aanraking dan?

Knuffelhormonen
Een mens onder spanning en stress maakt stofjes aan zoals cortisol en adrenaline. Deze stofjes zijn bedoeld om kort gebruik van te maken wanneer je bijvoorbeeld moet vechten tegen een vijand of weg moet wegrennen voor gevaar. Wanneer je deze stofjes langdurig aanmaakt, onderdrukken ze je immuunsysteem. Wist je dat er hoge mate van stresshormonen worden ingespoten bij de ontvanger van een orgaantransplantatie? Met als doel om het immuunsysteem tijdelijk lam te leggen zodat het externe weefsel niet wordt aangevallen.

Langdurige stress onderdrukt dus je immuunsysteem waardoor je extra vatbaar bent voor ziekte. Er is een stofje dat ervoor zorgt dat de aanmaak van stresshormonen wordt tegengegaan en dat is Oxytocine. Oxytocine maak je aan wanneer je aangeraakt wordt, je hand wordt vastgehouden of je een stevige knuffel krijgt. En juist dat is zo lang niet mogelijk geweest en wordt nog steeds afgeraden. En aanraking is niet alleen goed voor je immuunsysteem. Het zorgt ook voor de aanmaak van Serotonine (natuurlijke antidepressiva), Dopamine (gelukshormoon, focus en geheugen) en Endorfines (pijnreducerend en geluksmakend). Een pleidooi dus om elkaar weer te gaan aanraken.

Dr. Bruce Lipton geeft uitleg in onderstaande video.

Experiment!
Zoek de juiste persoon uit voor dit experiment en neem de tijd om elkaar een omhelzing van minimaal 20 seconden te geven waar je met je hele aandacht bij bent. Hou je adem niet in, maar ontspan in de omhelzing. Geef je over aan het moment en je zult ervaren hoe heilzaam, gelukkig makend en voedend voor de ziel een liefdevolle knuffel is. En misschien dus ook goed voor je weerstand ;)

 

Steeds meer mensen staan op voor hun vrijheid

We realiseren ons hoe belangrijk het is om te leven in vrede, vrijheid, vitaliteit en saamhorigheid.

We zijn gemaakt om in liefde en nabijheid van elkaar samen te leven. Hier zeggen wij JA! tegen.


Dit is de plek waar wij onze bronnen verzamelen. Je bent welkom, kijk gerust mee.


Heb je feedback of wil je een bron met ons delen? Stuur ons een e-mail: Contact@humanityunite.info